ستارۀ سحر

امــــروز از هُرم نفســـای هوا بوی آشنای عجیبی میاد؛ بوی عطش.. بوی تپش.. بوی نگاه های معصومانۀ پر از اضطراب.. بوی گریه های آب.. بوی خیــــمه های سوختـــه زیرِ آفتــــاب.. بوی ندای "هل مِن ناصرٍ ینصُرُنی".. و افسـوسِ این ســـوالِ بــی جــوابـــــ ! بام تو کوچه پس کوچه های سیاه پوشِ شهـر بوی بیرق وُ تکیــه وُ روضــه های شبونه میاد.. آره! «بوی محرمِــش میــاد خیمه وُ پرچمِــش میاد فرشته از تو آسمــــون برای ماتمـــش مــیاد». (با برداشتی از سرود بنیامین بهادری) "بدون شرح"...

گاهی بعضیـا انقــدر ماهــرانه برا حرفـای نگفتنیِ دلتـــ ، واژه پیدا میکنن که ترجیح میـدی سکوتـــ کنی و بذاری اونـا جاتــــ حرفــــ بزنـن.. انقـدر بی صـــدا توی خودم شکستم که صــــدای دلمــم در نمیاد.. اما این غزل از فاضل نظری بدجوری آه از نهــادم بلند کرد و بند بند دلمـــو لرزوند؛ چون بنــد بنــدش فرازهایی از دلگویـــــه های بی واژۀ دلمـــ بود.. از سخن چینان شنیدم آشنایتـــــــــ نیستـــــــم خاطراتتـــــــ را بیـــاور تا بگویــــــم کیستـــم سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست...