آدم که باشی

آدم بودن را دوستــــ ندارم...

آدم که باشی؛ یا از آنهایی میشوی که قلب کسی را به عشقِ خودت زنجیر میکنی و بعد با بی رحمیِ تمام، آن را زیر پایت له می کنی...

یا از آنهـــــایی که دل میــبازی و از دســــــتِ عشقی نافــــــرجام، زهر میــخوری و دم بر نمی آوری...

آدم که باشی؛ یا از آنهایی می شوی که وانمود میکنی قلبتــــــــ تنها جای یک عشق است و دریغ که پشتِ صورتــــــکِ عاشــــق نمای دلتــــ برای هزاران معشوقه جا داری....

یا از آنهایــی که بازیچۀ حرفــــــ های عاشقـــانه و نگاههای معصومانــــۀ کســی می شوی و دوست داری که هیچ گاه حقیقتی را که پشت این فریبِ شیرین نهفتـــــه استـــــ باور نکنی....

آدم که باشی؛ یا باورهای کسی را ویران میکنـــــی

یا زودباور می شــوی و میبازی...

آدم که باشی؛ یا دل می شکـــنی

یا دلشکستـــه می شوی...

من بــــرای خودمـــــــ؛

یعنی برای آدمـــ بــودنِ خـــودم

خیلی

متــــأســــفم!!!

بدون شرح

ستارۀ سحر...