ستارۀ سحر

گفتــــی بنـــوش؛ زهــرِ تلــــخِ حضیـــــضِ تنهاییـــــ و جداییـــــ را و من چه بی پــــــــــــروا پذیرفتم؛ وقتی دیــدم به پــــرپـــرزدنم میخنــــدی..اما اشتبـــــــاه کردی.. من برای دوبــــــــــاره دیدنِ خنده هایتـــــــــ پـــرپـــر میزدم.. بدون شرح.....

آدم بودن را دوستــــ ندارم... آدم که باشی؛ یا از آنهایی میشوی که قلب کسی را به عشقِ خودت زنجیر میکنی و بعد با بی رحمیِ تمام، آن را زیر پایت له می کنی... یا از آنهـــــایی که دل میــبازی و از دســــــتِ عشقی نافــــــرجام، زهر میــخوری و دم بر نمی آوری... آدم که باشی؛ یا از آنهایی می شوی که وانمود میکنی قلبتــــــــ تنها جای یک عشق است و دریغ که پشتِ صورتــــــکِ عاشــــق نمای دلتــــ برای هزاران معشوقه جا داری.... یا از آنهایــی که بازیچۀ حرفــــــ های عاشقـــانه و نگاههای معصومانــــۀ کســی می شوی و دوست داری که هیچ گاه حقیقتی را که پشت این فریبِ ش...