ستارۀ سحر

گفتــــی بنـــوش؛ زهــرِ تلــــخِ حضیـــــضِ تنهاییـــــ و جداییـــــ را و من چه بی پــــــــــــروا پذیرفتم؛ وقتی دیــدم به پــــرپـــرزدنم میخنــــدی..اما اشتبـــــــاه کردی.. من برای دوبــــــــــاره دیدنِ خنده هایتـــــــــ پـــرپـــر میزدم.. بدون شرح.....

تا صبح را به عشــقِ خود بیـــــدار میکنـــی من را به خاطـر خواهی ات احضــار میکنــی آه از نـگــاهِ ســردِ تـــو وُ آه هـــای مــــــــن وقتــی حــدیـثِ عشـــق را انکــــار میکنـی سنگیـنــــیِ سکـــــوتِ تــو را درکـــ میکنــم بر درکــــ های مــن فقـــــط اصــرار میکنـــی در حسـرتِ دستانِ تــو، ماندم بــدونِ شـرح در کـــارِ عاشــــقی، مــــرا بیـــــکار میکنـی بی خوابم وُ خیــــالِ تـو هم یادِ مـــن نکــرد با بی خیالـی ات شبــــم غمبـــار میکـنــی گفتم که با تمــامِ دلـــم دوسـتــــ دارمَتـــــ حرفِ دلــم را "با خـودتـــ" تکـرار م...

آدم بودن را دوستــــ ندارم... آدم که باشی؛ یا از آنهایی میشوی که قلب کسی را به عشقِ خودت زنجیر میکنی و بعد با بی رحمیِ تمام، آن را زیر پایت له می کنی... یا از آنهـــــایی که دل میــبازی و از دســــــتِ عشقی نافــــــرجام، زهر میــخوری و دم بر نمی آوری... آدم که باشی؛ یا از آنهایی می شوی که وانمود میکنی قلبتــــــــ تنها جای یک عشق است و دریغ که پشتِ صورتــــــکِ عاشــــق نمای دلتــــ برای هزاران معشوقه جا داری.... یا از آنهایــی که بازیچۀ حرفــــــ های عاشقـــانه و نگاههای معصومانــــۀ کســی می شوی و دوست داری که هیچ گاه حقیقتی را که پشت این فریبِ ش...